
DLSS 5 ile Çocukluk Oyunlarımı Yeniden Hayata Döndürdüm
DLSS 5, çocukluğumdan kalma terk edilmiş oyunları yeniden keşfetmem için mükemmel bir bahane oldu. İnternet ve Internet Archive gibi koruma çabaları…
DLSS 5, çocukluğumdan kalma terk edilmiş oyunları yeniden keşfetmem için mükemmel bir bahane oldu. İnternet ve Internet Archive gibi koruma çabaları sayesinde, yayıncıları tarafından uzun süre önce satışı veya desteği durdurulmuş bu unutulmuş PC oyunlarının çoğu günümüze ulaşmayı başardı.
Bu durumun abartılı bir ifade olduğu kesin, ama bu oyunlara yeniden ilgi göstermek ve onlara “Hey, sizi hatırlıyorum. Tamamen unutulmadınız,” demek yine de tuhaf bir şekilde anlamlı geliyor.
Son zamanlarda tam olarak bunu yaptım. Sahte konsollar ve bitpazarı DVD’lerinden oynadığım oyunları buldum, terk edilmiş dosyalarını elde ettim ve onlara DLSS 5’in sinirsel render teknolojisiyle komik derecede aşırı bir yükseltme yapmaya karar verdim. Sonuçlar beklediğimden çok daha ilginç oldu ve bu oyunlara —ve DLSS 5 teknolojisine— farklı bir gözle bakmamı sağladı.


Büyürken oynadığım PC oyunlarını aramaya başladım
İşe, artık yasal olarak oynaması zorlaşmış iki oyunla başladım: 007: Blood Stone ve X-Men Origins: Wolverine. Her ikisi de lisans sorunları yüzünden mağazalardan kaybolmuş, ancak günümüzde hala oynanabilir durumda olan oyunlar. PS2 oyunlarını bir emülatörle çalıştırıp ardından sinirsel render uygulamak yerine, bunlar DirectX tabanlı yerel PC sürümleri. Bu da ReShade ve OptiScaler gibi araçlara geleneksel bir hedef sunuyor.
Önceki deneyimlerimden Need for Speed: Underground 2 de elimdeydi. Bu oyun da modern bir render teknolojisi eklendiğinde değişen bir yapmaya sahip; özellikle de 2000’lerin başındaki sunumunu yıllardır varsayılan olarak hatırlayan biri için. Hatırladığım oyunları, şirketleri yoluna devam ederken hayatta kalmayı başarmış başlıkları arıyordum. DLSS 5 onları yeniden ziyaret etmek için absürt bir yol sundu, ancak onları gençliğimdeki halimle hatırladığım gibi —yaşamsal ve inanılmaz derecede gerçekçi— göstermesi gerekiyordu.
Yine de DLSS 5’i bu oyunlarda çalıştırmak biraz çaba gerektirdi. Önce OptiScaler’ın bu oyunları DirectX 11 başlıkları olarak algılamasını sağlamak için dgVoodoo2’yi kullandım. Bu, bir oyunun yürütülebilir dosyasının yanına yerleşen ve PC’ye DirectX 11 yazılımı çalıştırıldığını söyleyen bir DirectX 9 sarmalayıcısı. Böylece OptiScaler’ı oyunlara enjekte edip onları DirectX 11 oyunları sanmaları için kandırabildim.
DLSS 5 eski oyunları şaşırtıcı derecede iyi gösterebiliyor
Bu oyunlar neyle karşılaşacaklarından habersizdi
X-Men Origins: Wolverine, beni durup şaşırtan ilk oyun oldu. Oyun zaten keskin ortamlara sahip, ancak DLSS 5 varlıkları değiştirmeden kayalardan, çimlerden, karakter modellerinden ve yerden daha fazla detay çıkarıyor. Wolverine’in cildi ve kıyafetleri de ince detaylar kazanıyor.
Aynı durum 007: Blood Stone’da da yaşanıyor, ancak oyunun daha gerçekçi sunumu bu farkı daha kolay gözlemlenir kılıyor. Uzak manzaralar daha net, yüzeyler daha bütünleşik ve karakterler artık poligonlar üzerine gerilmiş dokulardan oluşmuş gibi görünmüyor. Aslında Blood Stone, DLSS 5’ten önce bile beni etkilemişti ve on altı yıl sonra bile ne kadar harika göründüğüne şaşırdım.
İlginç olan şu ki, DLSS 5 bu oyunları sihirli bir şekilde yeniden yapılandırmıyor. Dokuları değiştirmiyor veya geometriyi yeniden oluşturmuyor. Orijinal varlıklar hala ana işi yapıyor; sinirsel render, oyunun sunduğu verilerden daha inandırıcı bir görüntü çıkarıyor.
Bu önemli, çünkü bu oyunlar asla yeniden yapılandırma teknikleri için tasarlanmamıştı. Artan çözünürlüğün GPU’dan daha fazla piksel işlemesini gerektirdiği bir dönemde yapılmışlardı. Şimdi ise bu pikselleri alıp bir RTX 4070 Ti’ın yapay zekâsal yorumlamasına bırakıyorum.
Need for Speed: Underground 2’de DLSS 5 yolları, arabaları ve uzak manzaraları temizliyor, ancak en büyük fark istikrar. Görüntü, oyunun özünü kaybetmeden o tipik 2000’lerin başındaki yumuşaklığından arınıyor. Evet, bu komik görünüyor ve işte bu yüzden bunu seviyorum. 720p’nin lüks sayıldığı bir dönemin oyunlarına 2026 teknolojisi uyguluyorum ve bir şekilde bu işe yarıyor.
Ancak DLSS 5 her şeyi düzeltemedi
Wolverine ve James Bond deneyimlerinden sonra, DLSS 5’in sinirsel render teknolojisinin The Simpsons: Hit & Run’daki karakterlere ne yapacağını merakla bekliyordum. Homer ve Marge’ın tuhaf bir “gerçekçi” versiyonu gibi görünmelerini bekliyordum, ama bu hiç olmadı. Görüntü değişti, evet, ama daha iyi olmadı.
DLSS 5 sadece karakterlerin görünüşünü değiştirmemekle kalmadı, ortamlarda da bir etki yaratamadı. Sinirsel renderin değiştirdiği tek şey Springfield’daki yolların ne kadar parlak ve pürüzsüz göründüğüydü ve bu da mutlaka bir iyileştirme sayılmazdı. Bu durum, Hit & Run’ın neyi hedeflediğini anladığınızda mantıklı geliyor. Oyunun hücre gölgeli karakterleri, basit geometrisi, düz renkleri ve çizgi film tarzı aydınlatması kimliğinin bir parçası. Sinirsel renderin yeniden yapılandırabileceği pek fazla detay yok ve her şeyi keskinleştirmek bu stilistik bütünlüğü bozabilir.
Bu, DLSS 5’in evrensel bir yeniden yapılandırma düğmesi olmadığını hatırlatan önemli bir örnek oldu. Bazen bir oyunun sınırlamaları kimliğiyle ayrılmaz bir şekilde bağlantılıdır ve ona verilebilecek en iyi yükseltme, ne zaman müdahale etmemek gerektiğini bilmektir.
Bu oyunlar hatırlanmayı hak ediyor
Terk edilmiş yazılımlar karmaşık, ama bu oyunları unutmak kolay
Bu oyunların çoğu artık kolayca bulunamıyor. Blood Stone ve X-Men Origins: Wolverine lisans sorunları yüzünden fiilen erişilemez hale gelmişken, diğer eski oyunlar ise mağazalardan tamamen kayboldu. İnternet, onları bulmanın mümkün olduğu nadir yerlerden biri haline geldi.
Bu durum “terk edilmiş yazılım” kavramını yasal bir serbest geçiş kartı yapmaz. Bir yayıncının bir oyunu satmayı bırakmasıyla telif hakkı ortadan kalkmaz ve bir arşivden veya koruma sitesinden bir şey indirmek otomatik olarak yasal hale getirmez. Yasal durum oyundan oyuna değişiyor ve bu yüzden gerçeği gizlemek istemiyorum. Neyse ki, eski PC DVD koleksiyonumdaki kendi kopyalarımı kullanmak yeterli oldu.
Yine de koruma önemli ve çok önemli. Bir oyun ticari olarak mevcut olmasa, desteklenmese ve modern mağazalarda yer almasa bile hatırlanmaya değer olabilir. Dosyalar bu korumanın sadece bir parçası; insanların oyunların kendisine olan ilgisini sürdürmek de aynı derecede önemli.
İşte bu yüzden bu oyunları yeniden çalıştırmak, onlara ekranda var olmaya devam etmek için bir neden daha vermek gibi hissettirdi. Bu tür oyunlar için resmi olmayan bir DLSS 5 modu aşırı bir çaba, ama bu unutulmuş oyunları yeniden çalışır halde görmek, tüm bu uğraşı anlamlı kıldı.
Eski şeyleri saklamaya kesinlikle değer
Yıllardır dokunmadığınız bir oyunun sizi şaşırtmasından daha iyi bir şey yok. Bu hissi, yeni oyunlar ne kadar iyi olursa olsun, yeniden yaratmak gerçekten zor.
Belki de bu yüzden DLSS 5’i eski oyunlarla oynamak için kullanmaya devam ediyorum, basitçe yeni oyunlara geçmek veya daha yeni başlıklarla da aynısını yapmak yerine. Teknoloji, artık geride bıraktığımızı düşündüğümüz şeyleri deneyimlemek için sürekli daha iyi yollar sunuyor ve ben de bundan memnuniyetle yararlanıyorum. Eğer bu, 2000’lerden kalma bir oyuna en son sinirsel render teknolojisini sadece ne olacağını görmek için uygulamak anlamına geliyorsa, peki, bir akşamımı daha kötü şeylerle de geçirebilirdim.